Noviembre 2019
L M X J V S D
« Abr    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Daniel Rojo, 25 de Abril

SEÑALES DE ADVERTENCIA

.
POEMA RADIOACTIVO

MIRE FIJAMENTE AL CENTRO DE LA IMAGEN

¡

CASCO VELLO DE VIGO
DANIEL ROJO
25 Abril, 10 H.

PERCORRIDO performance A TRAVÉS DE POEMAS VISUAIS, SONOROS, TEXTUAIS E OBXETUAIS

Duración aproximada: 90 m.

1. PRAZA CONSTITUCIÓN,
2. RUA CESTEIROS,
3. PRAZA ALMEIDA,
4. RUA MENDEZ NUÑEZ,
5. RUA DO FUNIL,
6. PRAZA EDUARDO CHAO,
7. RUA PERIGROS,
8. SUBIDA SAN XULIÁN,
9. RUA PEIXE,
10. RUA PEÑASCO,
11. PRAZA DO PEÑASCO,
12. BAJADA AL FUERTE,
13. PRAZA POBOADORES,
14. SUBIDA DA BARROCA,
15. FONTE DA BARROCA,
16. LAVADEROS

Paso previo I: Envío de material a Bos Aires. Fotografías da zona vella de Vigo para a confección dunha acción poética programada a distancia.
Paso previo II: Recepción de poemas visuais a través de correo electrónico con indicacións precisas sobre a súa impresión e colocación nas paredes das rúas.
Paso previo III: Recepción por correo ordinario de instrucións para a realización do percorrido da acción deseñada.


Acción: 25 de Abril de 2009, Casco vello.

PRAZA DA CONSTITUCIÓN
Logo de dar efusivamente a man a todos os presentes, péguese o cartel: “Encontro de urxencia”

RUA CESTEIROS
Entrega aos presentes de “poemas de vimbia”. Estes poemas, consistentes nunha soa palabra deberán ser abandonados ao longo do percorrido en lugares que estean en xusta relación co significado de cada poema, e coa esperanza de que futuros viandantes fixen a súa mirada neles.

PRAZA ALMEIDA
Pegar un sumidoiro impreso sobre outra real, reunirse en corro ao redor dela e reflexionar durante apenas 10 segundos sobre o instante no que cada cal vive.

PRAZA MENDEZ NUÑEZ
Tendo en conta a súa situación de precariedade, Daniel Rojo solicita séxalle enviado un banco ao seu domicilio.

RUA DO FUNIL

Pegar cartel.
continuación e cos ollos pechados,
darlle a volta ao funil.

RUA DÁ ESPERANZA
Ler en voz baixa e mentres se camiña a seguinte carta:

Queridos amigos, en confidencia:

Ás veces creo estar perdendo iso que chaman esperanza (un son tenue que se escapa mentres se camiña). O vento varre os recordos con escobas de cemento, algúns quedan e incendian aos seus compañeiros, e estes contaxian ao resto ata converterse en aire líquido. Merece a pena deterse agora para defenderse. Os lugares acábanse. O pensamento non espera, con todo. É o único que non espera. De esperar a pensar, non pensaría, de pensalo dúas veces non quedaría. O pensamento é antiesperanza. Pero como perder a esperanza intencionadamente? A esperanza non pode perderse, para perderse necesitaría non estar parada, aí queda, agardando sempre. Para estar perdida sería preciso que escapase a si mesma, como escapa o desexo ao desexo a pesar das cadeas que o suxeitan a si mesmo. Esperanza: unha puta locuaz e sen paraugas. Espero que lean as miñas queixas. Espero que perdoen o meu atrevemento de pedirlles que as lean. Xa non quedan lugares, só edificios, sombras, vaidades e liñas veloces. Mala racha. Pero así é a esperanza, onde antes había fiestras ábrense contraventanas ao ceo de plástico, xa non queda fame que devorar, xa non quedan terremotos que non fagan tremer a máis absoluta desesperanza e derrúbena ata afundila na terra. Por fortuna, os sentimentos suceden logo dunha longa reflexión. Se puidese espiríame para que vexan que non escondo esperanza algunha. Os camiños que circundo non levan a ningunha parte, miro cara atrás, xa non podo saber cando botamos a andar sen saber onde regresar. Non queda máis remedio que difuminar a espera logo de consumila a cegas. Emancipemos a espera. Teñamos preguiza. Os tempos dos hemisferios pártense a berros, é tempo de contar os segundos en fraccións horarias de continentes dispersos que navegan sen ramal. Confesareilles que ás veces creo perder iso que chaman esperanza. Por fortuna, aínda son capaz de enganarme. Reciban un forte abrazo.


PRAZA EDUARDO CHAO

Pegar cartel. Dicir gritando: “Por favor, miren fixamente a este poema radioactivo”

SUBIDA SAN XULIAN

Neste lugar o desexable sería mirar ao mundo a través da fiestra, deixando ao carón a prohibición de circular polo mundo.


Máis adiante, na ruela, pegar cartel:

A orde para este poema é a seguinte “Saír correndo de aquí”.

RÚA DOUS PERIGOS
Logo de pegar o cartel de “zona videovixilada” sacar unha instantánea de cada un dos presentes para, en canto sexa posible, envialas por correo electrónico ao autor da acción.

RÚA DO PEIXE
Rogar aos presentes logo da pegada: “Por favor, un minuto de silencio”

PRAZA DOUS PESCADORES

Neste duelo entre semellantes,
hai que tirar ovos insistentemente.

RUA DO PEÑASCO
Desde o alto do peñasco recitar con naturalidade o seguinte poema sobre o pudor

Pudor
Dor
Roca
Grito
Vaxina que se enche de palabras
Pudor
Ardor
Folla
Bico
Mans abertas cubertas de pegadas
Pudor
Fedor
Lousa
Ceo
Un mundo opaco para cubrir as pupilas
Pudor
Fervor
Nota
Rocío
Barcos de nostalxia perdidos na noite
Pudor
Terra
Aroma
Beizos
Espontáneos fluídos internos.

e ao subir, pegar cartel prohibindo aparcar os días pares.

PRAZA DO PEÑASCO
Escribir no chan: “As palabras que se pisan non llas leva o aire”.

BAIXADA AO FORTE

En esta baixada, subir con forza para gritar a través dun altofalante:

“¡Non queda tempo!”A continuación descender sen máis.

PRAZA POBOADORES

Nesta acción probarase a poboar unha árbore.

SUBIDA DÁ BARROCA

Pegar “obviamente”.
A continuación pedir aos presentes que interpreten.


FONTE DE BARROCA

Pegar poema para crear controversia ecolóxica.

LAVADOIROS

Anuncio de parada

.

CALQUERA RÚA PRÓXIMA

Buscar gato para pegar ao seu lado un corazón lixeiro.

FIN DE ACCIÓN
Regalar poema inédito a quen prometa queimalo.

POSTERIORMENTE
Abandonar os poemas para sempre.

Leave a Reply

 

 

 

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>